مناسك حج و عمره - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥١ - شرايط وجوب حجت الاسلام

از حجّت‌الاسلام مى‌كند، ولى اگر حجّ نيابتى بجا آورد باطل است.

مسأله ٧٢) اگر كسى كه در واقع مستطيع نيست ولى خود را مستطيع مى‌داند، به نيّت حجّت‌الاسلام، عمره و حجّ تمتّع بجا بياورد و پس از پايان اعمال متوجّه شود كه مستطيع نبوده، حجّش صحيح و استحبابى است، ولى كفايت از حجّت‌الاسلام نمى‌كند؛ بنابراين هرگاه مستطيع شد بايد حجّت‌الاسلام را بجا بياورد.

مسأله ٧٣) اگر كسى با اعتقاد به اين كه مستطيع نيست قصد حجّ استحبابى كند و بعد معلوم شود كه مستطيع بوده اظهر اين است كه حجّ او كفايت از حجّت‌الاسلام مى‌كند.

مسأله ٧٤) اگر كسى نذر كند كه روز عرفه در كربلاى مُعَلّى يا يكى ديگر از مشاهد مشرّفه باشد، نذرش در صورتى صحيح است كه در زمان خواندن صيغه نذر، مستطيع نباشد و در همان سال نيز مستطيع نشود وگرنه نذرش باطل است. بنابراين هرگاه با وجود چنين نذرى بعداً مستطيع شود بايد حجّ بجا بياورد وعمل به نذر، لازم نيست؛ پس در صورت مستطيع شدن حتّى اگر معصيت كند و به حجّ نرود، عمل نكردن به نذر، كفّاره ندارد.

مسأله ٧٥) طلّاب علوم دينى كه با شهريّه، امرار معاش مى‌كنند هرگاه هزينه انجام حجّ را داشته باشند و انجام حجّ آسيبى به وضع زندگى آنان وارد نكند، واجب است حجّ بجا آورند هرچند پس از