مناسك حج و عمره - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٧٢ - فصل سوم وصيت به حج

كرده باشد كه با استفاده از نوبت او برايش حجّ بجا بياورند، در صورتى عمل به وصيّتش واجب است كه علاوه بر فيش حجّ، ثلث مجموع مالش براى تأمين ساير هزينه‌هاى يك حجّ كفايت كند.

همچنين در صورتى كه فيش ميّت به تنهايى يا با افزودن ثلث مالش به آن براى حجّ كفايت كند، بايد برايش نايب گرفت. ولى اگر حجّ از قبل بر او مستقرّ شده باشد در صورتى كه نوبت او در سال‌هاى ديگر باشد، ورّاث بايد در همان سال برايش حجّ ميقاتى بگيرند و اگر در همان سال حجّ ميقاتى نگرفتند، معصيت كرده‌اند، و بايد در سال بعد برايش نايب بگيرند. خواه وصيّت كرده باشد يا نكرده باشد.

مسأله ١٤١) اگر برخى از ورثه اقرار نمايند كه حجّ واجب بر عهده ميّت است و برخى ديگر آن را انكار نمايند كسانى كه اقرار مى‌نمايند، بايد به اندازه سهم خود هزينه حجّ را بپردازند و اگر مجموع مقدارى كه اقرار كنندگان مى‌پردازند، براى انجام حجّ كافى نبود، كامل كردن آن مبلغ بر آنها واجب نيست.

مسأله ١٤٢) اگر كسى به نيابت از ميّتى كه حجّ بر عهده اوست به طور مجّانى حجّ انجام دهد، اجرت حجّ به ورثه مى‌رسد، ولى احتياط مستحبّ مخصوصاً در صورتى كه ميّت هزينه حجّ را تعيين كرده و وصيّت نموده آن است كه هزينه حجّ را در كارهاى خير مصرف كنند يا از طرف او صدقه بدهند.