مناسك حج و عمره - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٧٠ - فصل سوم وصيت به حج

پرداخت شود، لازم است بر طبق وصيّت عمل شود.

مسأله ١٣٤) اگر ورثه در نايب گرفتن كوتاهى كنند و مال تلف شود ضامنند و بايد از مال خود براى ميّت نايب بگيرند.

مسأله ١٣٥) اگر كسى مبلغ معيّنى از مال خودرا اختصاص دهد تا با آن برايش حجّ بجا بياورند، در صورتى كه آن مبلغ حتّى براى حجّ ميقاتى هم كفايت نكند، وصيّت باطل است و آن مال جزء تركه ميّت است و ميان ورّاث تقسيم مى‌شود ولى احتياط مستحبّ آن است كه آن مبلغ را در كارهاى خير به مصرف برسانند.

مسأله ١٣٦) كسى كه از دنيا رفته و حجّت‌الاسلام بر او واجب باشد هرگاه مالى به اندازه حجّ از خود باقى گذاشته باشد، ورثه حق ندارند پيش از نايب گرفتن براى حجّ يا پرداخت اجرت آن به وصىّ ميّت، در مال تصرّف كنند. حتّى اگر مال باقيمانده بيش از هزينه حجّ باشد احتياط آن است كه ورثه پيش از نايب گرفتن يا پرداخت اجرت نايب به وصى، در آن مال تصرّف نكنند؛ مگر اين كه مال باقيمانده خيلى زياد باشد و ورثه متعهّد شوند كه هزينه حجّ را مى‌پردازند.

مسأله ١٣٧) اگر ورثه ميّت هزينه حجّ را از مال جدا كنند و به دست وصىّ بسپارند و مال در اثر كوتاهى و سهل‌انگارى وصىّ تلف شود، وصىّ ضامن است و بايد عوض آن را از مال خود بدهد. امّا اگر مال بدون كوتاهى و سهل‌انگارى وصىّ تلف شود، ضامن نيست‌