مناسك حج و عمره - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٨

سياسى است. مسلمانان در حجّ رنگها و مرزها و آنچه بوى تعيّن و تشخّص و جدايى مى‌دهد را به يك سو مى‌نهند و به درياى وحدت متّصل مى‌شوند. مسلمانان در حجّ هم قدرت اسلام را در بسيج عاشقانه انسانها از هر رنگ و نژادى باور مى‌كنند و هم توانمندى‌هاى عظيم خود را. اى كاش روزى فرابرسد تا مسلمانان خود را بيش از پيش باور كنند و در اين كنگره عظيم اسلامى با تكيه بر اخوّت دينى به طرح مشكلات و معضلات جهان اسلام و حلّ و فصل آنها بپردازند.

حضور در سرزمين وحى از نگاهى ديگر احياى ياد و نام پيامبر بزرگوار اسلام و اهل بيت آن حضرت و ياران پاك او نيز هست.

مسلمانان در اين سفر روحانى با گوشه‌اى از رنج‌ها و مرارت‌هاى طاقت فرسايى كه اولياى الهى به جان خريده‌اند تا اكنون گوهر دين به دست ما برسد، آشنا مى‌شوند. از همين روست كه بر پايه روايتى كه شيعه و سنّى آن را نقل كرده‌اند، كسى كه حجّ بجا بياورد و پيامبر صلى الله عليه و آله را زيارت نكند نسبت به آن حضرت جفا نموده است‌[١]. و در حديثى از امام صادق عليه السلام آمده است: «هرگاه يكى از شما حجّ بجا آورد، بايد حجّش را با زيارت ما به پايان آورد؛ زيرا زيارت ما مكمّل حجّ است.»

[١]- في الخصال باسناده عن علي عليه السلام في حديث الاربعمائة قال: اتمّوا برسول‌اللّه صلى الله عليه و آله اذا خرجتم الى بيت اللّه الحرام؛ فانّ تركه جفاء و بذلك امرتم واتمّوا بالقبور التي الزمكم اللّه حقّها و زيارتها و اطلبوا الرزق عندها.( وسائل الشيعة، باب ٢ من ابواب المزار، روايت ١٠)