مناسك حج و عمره - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٦

وظيفه آن دسته از مردم كه توانايى دارند اين است كه حجّ خانه او كنند و هر كس كفر ورزد (و حجّ را ترك كند) خداوند از همه جهانيان بى‌نياز است.»

كعبه اين بنيان مقدّس توحيد همه ساله هزاران عاشق شيفته حقّ را در آغوش پرمهر خود جاى مى‌دهد. هنوز نداى ابراهيم خليل الرحمان گوش جان ميليونها مسلمان حق‌جو را مى‌نوازد و آنان را از دور و نزديك براى پى‌بردن به منافع عظيم مادّى و معنوى كه در فريضه حجّ نهفته است به گرداگرد «كعبه» فرامى‌خواند. فريضه‌اى كه قرآن مجيد رويگردانى از آن را «كفر» خوانده است. مسلمانان در اين آزمون بزرگ و ميدان عشق و بندگى، بندهاى تعلّق و دلبستگى را مى‌گسلند، ديار و سرزمين و خاندان و مال و جاه و مقام را ترك مى‌گويند و به سرزمين وحى گام مى‌نهند.

حاجى در ميقات لباس تعلّق به دنيا را از تن مى‌كند و جامه احرام را كه لباس بندگى خداست مى‌پوشد، گويى با اين كار عزم آن مى‌كند تا گناه ومعصيت و دلبستگى‌هاى دنيوى را براى هميشه كنار نهد و بنده خوب خدا باشد. با احرام بستن نه تنها محرّمات احرام كه همه محرّمات الهى را براى هميشه برخود حرام مى‌كند، با طوافش عزم مى‌كند كه همواره گِرد خدا و خشنودى او بگردد. با نماز طواف، بينى شيطان را به خاك مى‌مالد. در سعى، درس خوف و رجا را تكرار مى‌كند و تلاش‌هاى مخلصانه هاجر و تعبّد و تسليم‌