اما مثلا مارکسیسم چنین نیست. جهان‌بینی مارکسیستی، جهان‌بینی مادی است. جهان‌بینی مادی نوعی دید و ارزیابی درباره هستی و یک نوع فلسفه هستی است که طبعا در توجیه زندگی و زیستن نیز اثر دارد ولی خودش یک آرمان نیست. ماتریالیسم هرگز نمی‌تواند به بشر آرمان عرضه بدارد. آرمانی که مارکسیسم عرضه می‌دارد از جنبه اقتصادی است نه از جنبه ماتریالیستی؛ یعنی مارکسیسمِ اقتصادی آرمان به بشر عرضه می‌دارد. تازه آن هم آرمان انسانی نیست. یعنی منافع بشر و طبقه محروم را به عنوان آرمان به او عرضه می‌دارد و می‌گوید ای طبقه محروم! کوشش کن که حقوق خود را دریافت کنی. در این حدود است. و لذا از لحاظ آرمانسازی و ایدئولوژی ناقص است، زیرا این آرمان تا وقتی است که انسان به هدف نرسیده است، بعد که رسید چطور خواهد بود و این آرمان چه خواهد شد؟ همین که طبقه حاکم را از قدرت استبداد به خاک نشاند، دیگر پایان ایدئولوژی و هدف است و تمام می‌شود.

به علاوه این نمی‌تواند به صورت یک هدف مقدس باشد، یک هدف مادی صددرصد مادی است و هدف مافوق انسانی نیست. و لهذا فداکاریها در این مکتب، تمام بی‌منطق خواهد بود چون بر ضد آرمان خودش است. او می‌کوشد برای اینکه به منفعت خود برسد و آن وقت باید فداکاری کند و تمام وجود خود را در راه آن از دست بدهد، و این چگونه منفعتی است که در راه آن خود را باید از دست داد؟!