مسئلۀ حجاب ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٩ - حریم عفاف

الْجِلْبابُ ثَوْبٌ اوْسَعُ مِنَ الْخِمارِ دونَ الرِّداءِ تُغَطّی بِهِ الْمَرْأَةُ رَأْسَها وَ صَدْرَها..

جلباب جامهای است از چارقد بزرگتر و از عبا کوچکتر. زن به وسیله آن سر و سینه خود را میپوشاند.

عبارت کشّاف نیز قریب به همین است و در تفسیر مجمع البیان آنجا که لغت را معنی میکند میگوید:

الْجِلْبابُ خِمارُ الْمَرْأَةِ الَّذی یغَطّی رَأْسَها وَ وَجْهَها اذا خَرَجَتْ لِحاجَةٍ..

جلباب عبارت است از روسریای که در موقع خروج از منزل به کار برده میشود و سر و صورت را با آن میپوشانند.

ولی ضمن تفسیر آیه میگوید:

ای قُلْ لِهؤُلاءِ فَلْیسْتُرْنَ مَوْضِعَ الْجَیبِ بِالْجِلْبابِ وَ هُوَ الْمُلائَةُ الَّتی تَشْتَمِلُ بِهَا الْمَرْأَةُ..

مقصود این است که با روپوشی که زن به خود میگیرد محل گریبان را بپوشاند.

بعد میگوید:

«و گفته شده است که جلباب همان چارقد است و مقصود آیه این است که زنان آزاد در وقت بیرون رفتن پیشانیها و سرها را بپوشانند.».