استثنای دوم:«وَ لا یبْدینَ زینَتَهُنَّ الّا لِبُعولَتِهِنَ الخ» یعنی زینتهای خود را آشکار نکنند مگر برای شوهران و ...استثنای اول مقداری از زینت را که نمایان بودن آن نسبت به عموم افراد جایز است معین کرد، اما این استثنا اشخاص معینی را نام میبرد که آشکار نمودن مطلق زینت برای آنان جایز است. در استثنای اول دایره مورد استثنا از نظر مواضع تنگتر و از نظر افراد وسیعتر است و در استثنای دوم برعکس است.غالب این اشخاص که در آیه نام برده شدهاند همان کسانی هستند که در اصطلاح فقه به نام «محارم» خوانده میشوند و از این قرارند:

١. لِبُعولَتِهِنَّ- شوهران.

٢. او ابائِهِنَّ- پدران.

٣. او اباءِ بُعولَتِهِنَّ- پدر شوهران.

٤. اوْ ابْنائِهِنَّ- پسران.

٥. او ابْناءِ بُعولَتِهِنَّ- پسر شوهران.

٦. او اخْوانِهِنَّ- برادران.

٧. اوْ بَنی اخْوانِهِنَّ- پسر برادران.

٨. اوْ بَنی اخَواتِهِنَّ- پسر خواهران.

٩. اوْنِسائِهِنَّ- زنان.

١٠. اوْ ما مَلَکتْ ایمانُهُنَّ- مملوکان.

١١. اوِالتّابِعینَ غَیرِاولِی الْارْبَةِ- طفیلیانی که کاری با زن ندارند.

١٢. اوِ الطِّفْلِ الَّذینَ لَمْ یظْهَروا عَلی عَوْراتِ النِّساءِ- کودکانی که از امور جنسی بی خبرند یا توانایی کار زناشویی ندارند.

در موارد ذکر شده تنها چهار مورد اخیر قابل بحث است: