در عین حال مادامی که ضرورتی نیست ترک آن بهتر است. و بر زن حرام است که بخواهد صوت خود را نازک کند و نیکو سازد به طوری که تحریک آمیز باشد، چنانکه خدای متعال در قرآن خطاب به زنان پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله میفرماید: در حرف زدن صدا را نازک و مهیج نکنید که موجب طمع بیماردلان گردد.

مسأله جواز استماع صدای زن جزء مسلّمات است و دلیل آن سیره قطعی بین مسلمین و ضروری بودن و مخصوصاً سیره قطعی تاریخی رسول خدا و ائمه اطهار است.

علاوه بر این، مفهوم آیه مذکور این است که حرف زدنی که در آن کرشمه و ناز به کار نرود جایز است؛ یعنی خود این آیه دلیل بر جواز همسخن شدن زن و مرد اجنبی است.

تنها شهید اول است که در لُمعه میفرماید: «وَ یحْرُمُ سَماعُ صَوْتِ الْاجْنَبِیةِ» و بعضی از فقهای معاصر احتمال دادهاند که خطایی از نُسّاخ رخ داده است و مثلًا «لا یحْرُمُ» را «یحْرُمُ» نوشتهاند.

در مورد مسأله دوم شکی نیست که حتی در صورتی که تلذذ و ریبه هم نباشد دست دادن زن و مرد اجنبی جایز نیست مگر اینکه جامهای حائل باشد مانند دستکش. در این مسأله، هم در روایات و هم در فتاوای فقها اتفاق کلمه میباشد. در بعضی از روایات علاوه بر اینکه قید شده که مصافحه بدون حائل نباشد، اضافه شده که باید دست را فشار ندهند. مرحوم سید در عروة الوثقی بعد از مسأله پیش میفرماید:

لا یجوزُ مُصافَحَةُ الْاجْنَبِیةِ. نَعَمْ لا بَأْسَ بِها مِنْ وَراءِ الثَّوْبِ..

دست دادن با زن بیگانه جایز نیست ولی اگر جامهای حائل باشد