«از مجموع روایات استفاده میشود که برای زنان رواست که برای مجالس عزا یا برای انجام حقوق مردم [١] یا تشییع جنازه بیرون روند و در این مجامع شرکت کنند، همچنانکه فاطمه علیها السلام و همچنین زنان ائمه اطهار در مثل این موارد شرکتمیکردهاند. پس جمع بین روایات حکم میکند که روایات منع را حمل بر کراهت کنیم.» [٢]

پیغمبر اکرم زنان را اجازه میداد که به خاطر حاجتی که دارند بیرون روند و کار خویش را انجام دهند. سوده، دختر زمعه، همسر رسول خدا، زنی بلندبالا بود. یک شب با اجازه رسول خدا از خانه به خاطر کاری بیرون آمد. با اینکه شب بود عمربن الخطاب سوده را به خاطر بلندبالاییاش شناخت. عمر در این جهت تعصب شدیدی داشت و همواره به پیغمبر توصیه میکرد اجازه ندهد زنانش بیرون روند. عمر با لحن خشنی به سوده گفت: تو خیال کردی که ما تو را نشناختیم؟! خیر شناختیم. پس از این در بیرون آمدن خود دقت بیشتری بکن. سوده از همان جا مراجعت کرد و ماجرا را به عرض رسول خدا رساند درحالی که رسول خدا مشغول شام خوردن بود و استخوانی در دستش بود. طولی نکشید که حالت وحی بر آن حضرت عارض شد. پس از بازگشت به حالت عادی فرمود:

انَّهُ قَدْ اذِنَ لَکنَّ أَنْ تَخْرُجْنَ لِحَوائِجِکنَّ..

[١]. در بحارالانوار جلد ١١ چاپ کمپانی صفحه ١١٨ روایتی از کافی از حضرت موسی بن جعفر علیهما السلام نقل میکند به این مضمون: «کانَ ابی یبْعَثُ امّی وَ امَّ فَرْوَةَ تَقْضِیانِ حُقوقَ اهْلِ الْمَدینَةِ» یعنی پدرم امام صادق مادر من و مادر خودش را میفرستاد که حاجات درماندگان مدینه را انجام دهند.[٢]. وسائل ج ١/ ص ٧٢