بعد از این استثنا این جمله آمده است: «وَ لْیضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلی جُیوِبِهِنَ» یعنی میباید روسری خود را بر روی سینه و گریبان خویش قرار دهند. البته روسری خصوصیتی ندارد، مقصود پوشیدن سر و گردن و گریبان است. همانطور که قبلًا ازتفسیر کشّاف نقل کردیم- دیگران نیز همانطور گفتهاند- زنان عرب معمولًا پیراهنهایی میپوشیدند که گریبانهایشان باز بود، دور گردن و سینه را نمیپوشانید.

روسریهایی هم که روی سر خود میانداختند از پشت سر میآویختند (همان طوری که الآن بین مردان عرب متداول است)، قهراً گوشها و بناگوشها و گوشوارهها و جلو سینه و گردن نمایان میشد. این آیه دستور میدهد که باید قسمت آویخته همان روسریها را از دو طرف روی سینه و گریبان خود بیفکنند تا قسمتهای یاد شده پوشیده گردد.

ابن عباس در تفسیر این جمله گفته است: «تُغَطّی شَعْرَها وَصَدْرَها و تَرائِبَها وَ سَوالِفَها» [١] یعنی زن مو و سینه و دور گردن و زیر گلوی خود را بپوشاند.

این آیه حدود پوشش را مشخص میکند. در ذیل این آیه شیعه و سنّی روایت کردهاند که:

«روزی در هوای گرم مدینه زنی جوان و زیبا درحالی که طبق معمول روسری خود را به پشت گردن انداخته و دور گردن و بناگوشش پیدا بود از کوچه عبور میکرد.

مردی از اصحاب رسول خدا از طرف مقابل میآمد. آن منظره زیبا سخت نظر او را جلب کرد

[١]. مجمع البیان، ذیل آیه ٣١ سوره نور