آن مرد جملهای گفت که برای من جالب بود. گفت: «نه تنها به من یک ذره برنخورد، بلکه خیلی هم خوشحال شدم؛ زیرا ما اروپاییها را میستاییم که مردمی صریح هستند و رودرواسیهای بیجا ندارند. من که قبلًا از ایشان وقت نگرفته بودم، غفلت کرده در وقت نامناسبی رفته بودم. من از صراحت این مرد خوشم آمد که گفت حالا من کار دارم. آیا این بهتر بود یا اینکه با ناراحتی مرا میپذیرفت و دائماً در دلش ناراحت بود و با خود میگفت این بلا چه بود که بر من نازل شد، وقت مرا گرفت و درس مرا خراب کرد؟! من بسیار خوشحال شدم که در کمال صراحت و رُک گویی مرا نپذیرفت. چقدر خوب است مرجع مسلمین اینطور صریح باشد.».

برگردیم به تفسیر آیات: در آیه بعد میفرماید: لَیسَ عَلَیکمْ جُناحٌ انْ تَدْخُلوا بُیوتاً غَیرَ مَسْکونَةٍ فیها مَتاعٌ لَکمْ. در این آیه استثنا قائل شده است. مفاد آیه این است که دستوری که درباره کسب اذن داده شد مخصوص خانههای مسکونی افراد است و جنبه خلوتگاه دارد، اما جاهایی که اینطور نیست و رفت و آمد در آنجا عمومی است این حکم را ندارد ولو آنکه متعلق به دیگران باشد.

مثلًا اگر شما در یک پاساژ یا شرکت یا مغازه کار دارید لازم نیست جلو در بایستید و اذن ورود بخواهید. همچنین حمّام عمومی که درش باز است. در این موارد کسب اذن لازم نیست. بر شما باکی نیست در خانههایی که مسکون نیست و در آنجا کاری دارید بدون اجازه وارد شوید.

از قید «فیها مَتاعٌ لَکمْ» فهمیده میشود که ورود انسان در این گونه مکانها درصورتی است که کاری دارد والّا مزاحمت برای صاحبان آن مکانها نباید فراهم شود.

«وَاللَّهُ یعْلَمُ ما تُبْدونَ وَ ما تَکتُمونَ» یعنی و خدا به آشکار و نهان شما آگاه است، ازقصد و نیت شما باخبر است که به چه منظور وارد خانه و محل کار کسی