«الّا ما ظَهَرَ مِنْها» یعنی جز زینتهایی که آشکار است. از این عبارت چنین استفاده میشود که زینتهای زن دو نوع است. یک نوع زینتی است که آشکار است. نوع دیگر زینتی است که مخفی است مگر آنکه زن عمداً و قصداً بخواهد آن را آشکار کند.

پوشانیدن زینت نوع اول واجب نیست، اما پوشانیدن زینتهای نوع دوم واجب است.

اینجاست که این پرسش به صورت یک مشکل پیش میآید که زینت آشکار کدام است و زینت نهان کدام؟.

درباره این استثنا از قدیم ترین زمانها از صحابه و تابعین و ائمه طاهرین علیهم السلام سؤال میشده و به آن جواب داده شده است. در تفسیر مجمع البیان میگوید:

«درباره این استثنا سه قول است:

اول اینکه مراد از «زینت آشکار» جامههاست (جامههای رو) و مراد از «زینت نهان» پای برنجن [١] و گوشواره و دستبند است. این قول از ابن مسعود صحابی معروف نقل شده است.

قول دوم اینکه مراد از زینت ظاهره سرمه و انگشتر و خضاب دست است، یعنی زینتهایی که در چهره و دو دست تا مچ واقع میشود. این، قول ابن عباس است.

قول سوم این است که مراد از زینت آشکار، خود چهره و دو دست تا مچ است. این،

قول ضحّاک و عطاست.».

در تفسیر صافی ذیل این جمله یک عده روایات از ائمه اطهار نقل میکند که ما بعد نقل خواهیم کرد.

[١]. نوعی زینت نظیر دستبند که به مچ پا میبستهاند