مسئلۀ حجاب ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٣٧ - استیذان

برگرداند و فرمود:

یا اسْماءُ انَّ الْمَرْأَةَ اذا بَلَغَتِ الْمَحیضَ لَمْ تَصْلُحْ انْ یری مِنْها الّا هذا و هذا- وَ اشارَالی کفِّهِ وَ وَجْهِهِ..

ای اسماء! همینکه زن به حد بلوغ رسید سزاوار نیست چیزی از بدن او دیده شود مگر این و این- اشاره فرمود به چهره و قسمت مچ به پایین دست خودش [١] این روایات با نظر ابن عباس و ضحّاک و عطا منطبق است نه با نظر ابن مسعود که مدعی بوده است مقصود از زینت ظاهره جامه است.

اساساً نظر ابن مسعود قابل توجیه نیست، زیرا جامهای که خودبه خود آشکار است جامه رو است نه جامه زیر، و در این صورت معنی ندارد که گفته شود زنان زینتهای خود را آشکار نکنند مگر جامه رو را. جامه رو قابل پوشاندن نیست تا استثنا شود؛ برخلاف چیزهایی که در کلمات ابن عباس و ضحّاک و عطاست و در روایات شیعه امامیه آمده است؛ اینها اموری است که قابل این هست که دستور پوشانیدن یا نپوشانیدن آنها داده شود.

به هر حال این روایات میفهماند که برای زن پوشانیدن چهره و دستها تا مچ واجب نیست، حتی آشکار بودن آرایشهای عادی و معمولی که در این قسمتها وجود دارد نظیر سرمه و خضاب که معمولًا زن از آنها خالی نیست و پاک کردن آنها یک عمل فوق العاده به شمار میرود نیز مانعی ندارد.

این مطلب را توضیح میدهیم که ما این مسأله را از نظر خودمان بیان میکنیم و استنباط خودمان را ذکر مینماییم و اما هر یک از آقایان و خانمها از