«زینت عبارت است از چیزهایی که زن خود را بدانها میآراید از قبیل طلاآلات، سرمه، خضاب. زینتهای آشکار از قبیل انگشتر، حلقه، سرمه و خضاب مانعی نیست که آشکار بشود و اما زینتهای پنهان از قبیل دست برنجن، پای برنجن، بازوبند، گردنبند، تاج، کمربند، گوشواره باید پوشانیده شود مگر از عدهای که در خود آیه استثنا شدهاند.».

میگوید:

«در آیه پوشانیدن خود زینتهای باطنه مطرح شده است نه محلهای آنها از بدن. این به خاطر مبالغه در لزوم پوشانیدن آن قسمتهای از بدن است از قبیل ذراع، ساق پا، بازو، گردن، سر، سینه، گوش.».

آنگاه صاحب کشّاف پس از بحثی درباره موهای عاریتی که به موی زن وصل میشود، و بحث دیگری درباره تعیین مواضع زینت ظاهره این بحث را پیش میکشد که فلسفه استثنای زینتهای ظاهره از قبیل سرمه و خضاب و گلگونه و انگشتر و حلقه و مواضع آنها از قبیل چهره و دو دست چیست؟.

در جواب میگوید:

«فلسفهاش این است که پوشانیدن اینها حَرَج است، کار دشواری است بر زن. زن چارهای ندارد از اینکه با دو دستش اشیاء را بردارد یا بگیرد و چهرهاش را بگشاید، خصوصاً در مقام شهادت دادن و در محاکمات و در موقع ازدواج. چارهای ندارد از اینکه در کوچهها راه