ولايت فقيه : رهبري در اسلام - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٦٧ - استخفاف اقوام و بهره كشى از آنان

و گاه نيز , او و آل او نسبت سحر به موسى و برادرش هارون - عليهما السلام - داده و مى گفتند :

﴿ ان هذان لساحران يريدان ان يخرجاكم من ارضكم بسحرهما و يذهبا بطريقتكم المثلى ﴾ - طه]( ٦٣ :

يعنى اين دو ساحر قصد آن دارند تا شما را از طريقه مثلى و روش نمونه , و به عبارت ديگر از( تمدن بزرگ) و نمونه اى كه برآنيد باز دارند . آنها به مخالفت با اين تمدن برخاسته مى خواهند اين فرهنگ و شكوهى را كه ذخيره پيشينيان است نابود كنند .

در مقابل اين تبليغات , موسى - عليه السلام - خطاب به فرعون مى فرمود : تو هدايت و رهبرى اين مردم را به من واگذار زيرا كه من بر آنها امينم .

آن امانت كه موسى - عليه السلام - از آن سخن مى گفت , امانت بر معادن و منابع طبيعى , و يا حتى امانت در ابلاغ احكام نبود . زيرا ابلاغ احكام با درس و بحث قابل انجام بود , و نيازى به درگيرى و ستيز نداشت . لذا آن امانت , حكومت بر دلهاى بندگان خدا بود , چه اين كه موسى - عليه السلام - در هنگام تقاضاى استرداد بندگان خدا , به امين بودن خود استدلال كرده و فرمود : آنها را به من واگذار نما , چون من براى شما رسولى امينم . موسى - عليه السلام - خواهان آن بود كه با اداره شؤون اجتماعى مردم در حفظ افكار , نفوس , ارواح و دلهاى آنان كوشش نمايد , و او در اين تلاش تا رسانيدن آنان به لقاء الهى امين بود .