ولايت فقيه : رهبري در اسلام - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٧٩ - انتصاب معصوم از طرف خداوند سبحان

جز خداوند سبحان نمى تواند از آن مطلع شود . بنابر اين تنها به نص الهى است كه ما قادر به شناخت اولى الامر مى شويم .

از اين كه در آيه كريمه ﴿ ان الله يأمركم ان تودوا الامانات الى اهلها ﴾ - نساء]( ٥٨ : امانت بر امامت تطبيق شده است , بعضى توهم انتخابى بودن امام را نموده و پنداشته اند , كه امام به دليل انتخابى بودن وكيل مردم است .

پاسخ آن توهم اين است كه( : الامانات) چون جمع محلى به( الف و لام) است , شامل همه انواع امانات , اعم از امانتهاى مالى , علمى , حكومتى و . . . مى باشد . منتها اگر امانت , امانت مالى و امثال آن باشد , امر به رد آن , شامل همگان مى شود , زيرا كه همه موظف به اداى امانت مى باشند , و اما اگر آن امانت , امانت خاص يعنى امامت باشد , در اين صورت , امر به رد امانت , شامل افرادى مى شود كه اين امانت در دست آنهاست , كه آنها انبيا , اولوالامر و ائمه پيشينى هستند كه عهده دار ولايت بر مردم مى باشند .

پس اگر منظور از امانت , امانت عام باشد , ضمير جمع در( يأمركم ) و هم چنين ضمير مستتر( انتم) در( تؤدوا) خطاب به همه مردم است , و اگر منظور از آن , امانت خاص يعنى , امامت باشد , در اين صورت اين دو ضمير در مقام خطاب به انبيا و اوليائى است كه عهده دار اين امانت هستند .