يعنى آيات شرك در قرآن , ظاهرش درباره بتهاى ظاهرى و نمايان است , اما باطن و تأويل آنها درباره خلفاى جور است , آنان كه بناحق خود را خليفه مى ناميدند و بر جامعه اسلامى حكومت مى كردند , و با امامان حق شريك شدند در ادعاى حكومت اسلامى و حاكميت بر جامعه مسلمانان . خود اين شرك با ائمه حق , شرك با خدا است زيرا ائمه حق , نمايندگان خدا هستند و از زبان خدا حرف مى زنند , و چون خلفاى جور , خود را در جاى آنها گذاشتند و خود را با آنها در ادعاى امامت شريك كردند , بنابراين اينها بت هستند و طاغوتند و هر كس كه از آنها اطاعت كند , او در حقيقت مشرك شده است .

البته علامه مجلسى توضيح جالبى هم دنبال آن بيان دارد . پس از اينكه بيان مى كنند كه آيات قرآنى مخصوص دوران حضرت رسول صلى الله عليه و آله نيست , بلكه سارى و جارى است در تمام اعصار و ادوار , مى فرمايد :

[ ( فهو يجرى فى اقوام تركو اطاعة ائمة الحق واتبعوا ائمة الجور

اين تعبير[ ( شرك] ( درباره مردمى هم صدق مى كند كه اطاعت امامان حق را ترك گفتند و از ائمه جور پيروى كردند .

لعدو لهم عن الادلة العقلية و اتباعهم الاهواء و عدولهم عن النصوص الجلية .