يعنى آن مردم ( مقصود شيعيان است ) ابزار جنگ جمع ميكردند وخودشان را براى جنگ آماده مى كردند , و پنهانى مردم را از شيعه و غير شيعه به خونخواهى حسين بن على ( ع ) دعوت مى كردند وگروه گروه مردم به آنها پاسخ مثبت ميدادند . و اين وضعيت همچنان ادامه داشت تا يزيد بن معاويه از دنيا رفت .

بنابراين مى بينيم با اينكه فشار واختناق زياد بود , در عين حال اين حركات هم انجام مى گرفت همانگونه كه طبرى نقل مى كند و شايد بهمين دليل است كه مؤلف كتاب[ ( جهاد الشيعه] ( با آن كه يك نويسنده غير شيعى است ونسبت به امام سجاد ( ع ) نظرات واقع بينانه اى ندارد اما حقيقتى را درك كرده و آن اين است كه مى گويد :

[ ( گروه شيعيان پس از شهادت حسين ( ع ) مانند يك تشكيلات منظمى در آمدند كه اعتقادات و روابط سياسى , آنان را به يكديگر پيوند مى داد و داراى اجتماعات و رهبرانى بودند و همچنين داراى نيروهاى نظامى بودند , كه جماعت توابين نخستين مظهر اين تشكيلات هستند] ( .

پس احساس مى كنيم با وجود اين كه تشكيلات شيعى در اثر حادثه عاشورا دچار ضعف شده بود اما حركات شيعى در قبال اين ضعف مشغول فعاليت بود كه مجددا آن تشكيلات را به وضع اول در آورد , تا اينكه[ ( واقعه حره] ( پيش آمد . بنظر من[ ( واقعه حره] ( در تاريخ تشيع مقطع بسيار عظيمى است كه ضربت بزرگى را وارد آورد .

واقعه حره دقيقا در سال ٦٣ هجرى اتفاق افتاده است . جريان