مسئله امامت را در اينجا مطرح ميكنند در زبان ائمه ( مسئله امامت يعنى مسئله حكومت ) فرقى بين مسئله امامت و مسئله ولايت در زبان ائمه نيست . اگر چه ولى و امام ممكن است معناهاى متفاوتى داشته باشند , اما مراد از اين دو مسئله مسئله ولايت و مسئله امامت در زبان ائمه يكى است , امامى كه اينجا ذكر ميكنند , يعنى آن كسى كه هم متكفل ارشاد و هدايت توست از نظر دينى و هم متكفل اداره امور زندگى توست از نظر دنيا , يعنى جانشين پيغمبر . خوشبختانه امروز در زندگى و در وضع كنونى در ايران , مردم معناى امام را خوب مى فهمند . در دوره گذشته از امام , مردم آن معناى درستش را نمى فهميدند . ما امروزه ميگوئيم امام يعنى رهبر جامعه , يعنى آن كسى كه ما هم دينمان را از او ياد مى گيريم , هم اداره دنيامان به دست اوست . اطاعت او هم در امور دينى , هم در امور دنيا بر ما واجب است .

معناى امام خوشبختانه بعد از انقلاب براى ذهن ما مردم جا افتاده است , ليكن شما ملاحظه كنيد كه در دنياى تشيع . در طول قرنهاى متوالى چطور اين مسئله به غلط جا افتاده بود . مردم خيال ميكردند كه يك نفرى در جامعه حكومت مى كند كه اداره امور زندگى دست اوست , قبض و بسط مى كند , جنگ مى كند , صلح ميكند هر كار مى خواهد ميكند , ماليات مى بندد . به مردم امر و نهى مى كند يك نفر هم در جامعه هست كه دين انسان را درست ميكند ! آن اولى حاكم است , اين دومى در زمان قرنهاى بعد از غيبت عالم است , و در زمان مثلا ائمه امام است . يعنى امام در دوران ائمه را , ما به مثا به عالم دينى در دوران غيبت تصور ميكرديم , كه يك تصور غلطى است .

كلمه امام يعنى پيشوا و همانطورى كه در مورد زندگى امام صادق ( ع ) گفته ام , امام صادق وقتى كه مى آمدند در منى يا در عرفات , فرياد ميكشيدند :

يا ايها الناس ان رسول الله وهو الامام