البته اگر مختار پيروز مى شد حكومت را بدست اهل بيت مى داد اما در صورت شكست اگر بين امام سجاد و او رابطه مشخص و واضحى وجود مى داشت يقينا نقمت آن دامن امام سجاد ( ع ) و شيعيان مدينه را هم مى گرفت و رشته تشيع قطع ميشد . لذا امام سجاد هيچگونه رابطه آشكارى را با او بر قرار نميكنند .

در روايت آمده است كه وقتى مسلم بن عقبه در ماجراى حره به مدينه مى آمد , كسى شك نكرد كه اولين شخصيتى كه مورد نقمت او قرار مى گيرد على بن الحسين ( ع ) است . لكن امام سجاد ( ع ) با تدبير و روش حكيمانه طورى رفتار كردند كه اين بلا از سرايشان دفع شد و آن حضرت باقى ماندند و طبعا محور اصلى شيعه باقى ماند .

البته روايتى در بعضى از كتب , از جمله بحار الانوار هست كه حاكى از اظهار تذلل حضرت سجاد پيش مسلم بن عقبه است و من هم اين روايت ها را تكذيب قطعى ميكنم براى اينكه :

اولا : اين روايت به هيچ سند صحيحى متكى نيست .

ثانيا : روايات ديگرى وجود دارد كه آنها را از جهت مضمون تكذيب ميكند .

در ملاقات امام سجاد با مسلم بن عقبه روايات متعددى هست كه هيچ كدام با همديگر سازگار نيستند و چون برخى از آن روايات بامنش و روش ائمه منطبق تر و سازگارتر است , ما آنها را ميپذيريم و بطور طبيعى قبول ميكنيم وقتى ما آنها را قبول كرديم , آن روايات ديگر بكلى مردود خواهد بود و من شك ندارم كه آن روايات نادرست است .

بهر حال آنگونه رفتارى كه در برخى از آن روايات هست از امام سجاد صادرنشده , لكن شك هم نيست كه حضرت برخورد خصمانه با مسلم بن عقبه