اعتبار زيارت عاشورا - كريمى، حسين - الصفحة ٩٥ - (٨) لزوم مأثور بودن زيارت عاشورا
زيارات نياز به سند مأثور و صدور از معصوم (ع) نداريم، زيرا با وجود اطلاقات و عمومات ادعيه و زيارات، خبرگان فن مىتوانند طبق شؤون ائمه آنها را توصيف و طبق عمومات ادعيه، دعاهايى را كه وارد نيست، بسازند. مانند دعاى توسل كه از منشآت مرحوم خواجه نصير الدين طوسى است و مثل زيارت فاطمه زهرا كه از منشآت مرحوم شيخ صدوق است. همچنين دعاى صباح در زيارت حضرت فاطمه زهرا (س) كه از بعضى علماست. [١]
نگارنده گويد: كلام ايشان فى الجمله مورد تأييد است، امّا نمىتوان به طور كلى آن را قبول كرد. از آنجا كه تعيين ثواب براى دعاى خاص و زيارات مخصوص وارد شده، دليلى روايى لازم دارد و نيز هرگاه خواندن فرازهايى از زيارت در محل خاص مذكور باشد، مثل خواندن بخشى از زيارت حضرت رضا (ع) در بالاى سر و بخشى از آن در پايين سر دليل خاص مىطلبد.
اين جانب زمانى به استاد بزرگوارم مرحوم آيت الله شيخ مرتضى حائرى عرض كردم يكى از آقايان مى گفت ثواب بعضى از شعارها در حال احرام بيشتر از ثواب تلبيه مىباشد، ايشان فرمود: «تعيين ثواب نياز به وحى دارد».
آنچه مىتوان گفت، جواز زيارات و ادعيه براى عارف به كلام و آگاه به ابعاد اسلام در حد رفتار و گفتار جابر بن عبدالله در زيارت اربعين است كه تماماً داراى مدارك كلى مىباشد. ايشان اولين زائر
[١]- ملا محمد هاشم خراسانى «منتخب التواريخ» با تصحيح و مقدمه ميرزا ابوالحسن شعرانى، تهران، كتابفروشى اسلاميه، چاپ سوم ١٣٤٧.