اعتبار زيارت عاشورا - كريمى، حسين - الصفحة ١١ - سخنى پيرامون لعن

آنان، همسو با اين سنت خدا تغييرى را ايجاد نمى‌كند، بلكه تأكيدى بر سنّت لا يتغير الهى است.

سنّت الهى بر آن است كه عالمان و دانشمندانى كه به وقت لزوم اظهار حقايق، عزلت و سكوت را اختيار، و از افشاى حق خوددارى مى‌نمايند، براى هميشه، تا روز قيامت مورد لعن خداوند قرار گيرند. همانگونه كه در

آيه ١٥٩ سوره بقره آمده است: إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَالْهُدي مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتابِ أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ.

در شأن نزول اين آيه از ابن عباس نقل شده كه چند نفر از مسلمانان مانند معاذ بن جبل و فرزند او سعد بن معاذ و شخصى ديگر، در ارتباط با نبوّت نبى خاتم، از دانشمندان يهود، مطالبى را از تورات پرسيدند و آن‌ها در پاسخ، واقع را كتمان كردند؛ چنين افرادى بر طبق اين آيه شريفه مورد لعن دائمى خدا و ملائكه قرار گرفته و بر طبق اين آيه، پنهان داشتن حقّ، علت براى استحقاق لعن است و در هر موردى كه چنين ملاكى وجود داشته باشد، چنين حكمى نيز وجود خواهد داشت؛ زيرا حكم تابع ملاك خود است.

كسانى كه بر لعن و نفرين چنين افرادى خرده مى‌گيرند، بايد بدانند اساساً در فرهنگ اسلامى، حقيقت لعن متوقف بر اين نيست كه انسان يا افرادى با زبان ظاهرى و يا ذكر باطنى، فرد و يا گروهى را لعن نمايند، بلكه كسانى كه كتمان حق مى‌كنند، هميشه مشمول لعن الهى و ملائكه خداوند مى‌باشند و با عدم لعن انسان‌ها، واقعيت تغيير نخواهد كرد.