تلقيح مصنوعى - فاضل لنكرانى، محمدجواد - الصفحة ١٠٣ - چند نكته درباره اين روايت

اين روايت بعينه در فقه الرضا نيز آمده است، مى‌توان گفت او روايت را از اصل يا كتابى نقل كرده، نه مشافهةً، و اين اصل يا كتاب مى‌تواند خود فقه الرضا باشد. بنا بر اين، مشكل مرفوعه بودن روايت تا حدودى مرتفع مى‌شود.

به هر حال، اين مشكل سندى تا حدودى استدلال به روايت را تضعيف مى‌كند.

٢. مقصود از تمسّك امام به اطلاق آيه چيست؟

آيا تمسّك امام به آيه تعبّدى است يا كاشف از اطلاق آيه است؟

به نظر مى‌رسد ولو سند روايت از جهت رفعى كه دارد، مشكل داشته باشد، استدلال امام به اطلاق آيه تعبّدى نيست تا استفاده از آن نيازمند صحّت سند باشد. به عبارت ديگر، اگر اين جمله و استدلال را امام عليه السلام نيز نفرموده باشند، امّا معلوم مى‌شود در ذهن نوع مخاطبين اين اطلاق وجود دارد و در هر صورت، استدلال به آيه كاشف از اطلاق آن است، بدين معنا كه امام مى‌خواهند بفرمايند: اگر من هم نمى‌گفتم و اين روايت هم نبود و شما دقّت مى‌كرديد، مى‌توانستيد از اطلاق آن به حرمت استمناء استدلال كنيد. يعنى: عبارت‌ «ما وراء ذلك» بدين معناست كه اگر مردى از غير همسر شرعى خود استفاده كند، يا زنى فرج خود را در اختيار غير شوهرش بگذارد، به هر شكلى كه باشد، حرام است.

بدين ترتيب از اطلاق‌ «ما وراء ذلك» مى‌توانيم استفاده كنيم كه اگر زن وسيله‌اى مثل آلت مصنوعى را داخل فرج خود كرد و به ارضاء جنسى رسيد، آن نيز مانند استمناء و خضخضة حرام است.

در فصل‌هاى بعدى خواهيم گفت كه مسئله رحم اجاره‌اى كه در