فرهنگ قرآن - امامی، عبد‌النبی - الصفحة ٧٢٠ - کلمات قصار پیرامون موعظه

موعظه، توصیه الهی به مؤمنین است؛ به مسلمانانی که به خدای تعالی و به روز قیامت ایمان آوردند، توصیه می‌شود که هنگامی که زنانشان را طلاق می‌دهند و زمان عدّه آنان به پایان می‌رسد، آنان را از نکاح مجدد با شوهرانشان بازندارند، درصورتی که رضایت بین آنان بر این ازدواج مجدّد به حسن معاشرت است: «وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِکُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَ لا تُمْسِکُوهُنَّ ضِراراً لِتَعْتَدُوا وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِکَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ وَ لا تَتَّخِذُوا آیاتِ اللَّهِ هُزُواً وَ اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَیْکُمْ وَ ما أَنْزَلَ عَلَیْکُمْ مِنَ الْکِتابِ وَ الْحِکْمَةِ یَعِظُکُمْ بِهِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِکُلِّ شَیْ‌ءٍ عَلِیمٌ.» [١]

در غرر الحکم و درر الکلم در «باب موعظه»، سخنانی به اختصار از مولی الموحدین، امام المتقین، امیر المؤمنین، علی علیه السّلام بیان شده که در این‌جا به نقل برخی از آنها می‌پردازیم:
١. «المواعظ حیاة القلوب.»: پند و اندرزها، حیات و زنده ماندن دل‌ها است.
٢. «الموعظة نصیحة شافیة.»: پند و اندرز، نصیحتی شفابخش است.
٣. «المواعظ شفاء لمن عمل بها.»: پندها و اندرزها، برای کسی که به آن عمل کند، تشفی‌دهنده و شفابخش است.
٤. «المواعظ صقال النّفوس و جلاء القلوب.»: پندها و اندرزها صیقل‌دهنده جان‌ها و جلادهنده دل‌ها است.
٥. «بالمواعظ تنجلی الغفلة.»: به وسیله پندها و اندرزها است که غفلت و بی‌خبری زایل می‌گردد.