فرهنگ قرآن - امامی، عبد‌النبی - الصفحة ٦٥٨ - استناد به آیات قرآن

الف- سبقت گرفتن در امور خیر، پیش از آن‌که فرصت بهره‌مندی از آن دست برود، سبب فوز عظیم و رستگاری بزرگ است: «وَ السَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهاجِرِینَ وَ الْأَنْصارِ وَ الَّذِینَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسانٍ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِی تَحْتَهَا الْأَنْهارُ خالِدِینَ فِیها أَبَداً ذلِکَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ.» [١]
ب- و پیشی گرفتن خود فضل بزرگ است: «ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْکِتابَ الَّذِینَ اصْطَفَیْنا مِنْ عِبادِنا فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَیْراتِ بِإِذْنِ اللَّهِ ذلِکَ هُوَ الْفَضْلُ الْکَبِیرُ.» [٢]

در این معنا، مسارعه؛ یعنی شتاب داشتن، و خیرات؛ یعنی طاعات، و معنای «یُسارِعُونَ فِی الْخَیْراتِ»؛ یعنی در کار انجام طاعات، شتابنده و سریعند: «فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ وَهَبْنا لَهُ یَحْیی وَ أَصْلَحْنا لَهُ زَوْجَهُ إِنَّهُمْ کانُوا یُسارِعُونَ فِی الْخَیْراتِ وَ یَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً وَ کانُوا لَنا خاشِعِینَ.» [٣]؛ یعنی پس خواسته او (یعنی زکریّا) را اجابت نموده و یحیی را به او بخشیدیم و همسرش را (در خلق‌وخوی و بچه زاییدن) برایش اصلاح کردیم. البته، آنان (یعنی زکریّا، یحیی و پیامبرانی که در آیات قبل ذکر آنها آمده) در انجام طاعات، شتابنده و سریع بودند و ما را از روی رغبت و ترس می‌خواندند، و در پیشگاه ما با تواضع و بدون تکبّر بودند.

آنان که اهل خیرات (یعنی طاعات) هستند، آنان همان رستگارانند: «لکِنِ الرَّسُولُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ وَ أُولئِکَ لَهُمُ الْخَیْراتُ وَ أُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ.» [٤]