فرهنگ قرآن - امامی، عبد‌النبی - الصفحة ٦٦٠ - کلمات قصار پیرامون خیر دنیا و آخرت و استخاره

در این معنا، مسارعه فی الخیرات؛ یعنی مبادرت نمودن و سرعت عمل داشتن نسبت به طاعات از روی ایمان به خدا: «أُولئِکَ یُسارِعُونَ فِی الْخَیْراتِ وَ هُمْ لَها سابِقُونَ.» [١]؛ یعنی اینان (که صفاتشان در ضمن ٤ آیه قبل بیان شد) از روی ایمان به خدا سرعت عمل دارند و آنان به واسطه تسریع در طاعات، پیشی‌گیرندگانند.

فضیلت در پیشی گرفتن در طاعات به فرمان خدا است:
«ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْکِتابَ الَّذِینَ اصْطَفَیْنا مِنْ عِبادِنا فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَیْراتِ بِإِذْنِ اللَّهِ ذلِکَ هُوَ الْفَضْلُ الْکَبِیرُ.» [٢]

در غرر الحکم و درر الکلم، از امام المتقین، مولی الموحدین، امیر المؤمنین، علی بن ابی طالب علیه السّلام، سخنانی درباره خیر دنیا و آخرت، و درباره طلب خیر کردن، بیان شده که در این‌جا به نقل آنها می‌پردازیم:
١. «أربع، من أعطیهّن، فقد اعطی خیر الدّنیا و الآخرة: صدق حدیث، و أداء أمانة، و عفّة بطن، و حسن خلق.»: چهار چیز است که به هرکه اعطا شده باشد، در حقیقت، خیر دنیا و آخرت به او اعطا شده است: راستی گفتار، ردّ امانت، پاکدامنی و پاکی شکم (از حرام و مال مشتبه به حرام) و نیکویی اخلاق.
٢. «ثلاث، من کنّ فیه، فقد رزق خیر الدّنیا و الآخرة؛ هنّ: الرّضا بالقضاء، و الصّبر علی البلاء، و الشّکر فی الرّخاء.»: سه صفت است که هرکه آن صفات در او باشد، در حقیقت، خیر دنیا و آخرت، روزی او شده است. آنها عبارتند از: رضا و خشنودی به قضای الهی، صبر و شکیبایی بر بلا و مصیبت، و شکر و سپاسگزاری از خدای سبحان در حال وسعت و فراخی.