فرهنگ قرآن - امامی، عبد‌النبی - الصفحة ٦٢٧ - 3 مسارعه فی خیرات در تفاسیر

شیخ طایفه، علی بن حسن طوسی قدّس سرّه در تفسیر تبیان، فی قوله تعالی: «وَ لِکُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّیها فَاسْتَبِقُوا الْخَیْراتِ أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللَّهُ جَمِیعاً إِنَّ اللَّهَ عَلی کُلِّ شَیْ‌ءٍ قَدِیرٌ» [١] فرموده: در قوله: «وَ لِکُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّیها»، اقوالی است برای «کُلِّ»، از قبیل: همه اهل ملّت یهود و نصاری، همه پیامبران، همه قوم مسلمین، و برای «وِجْهَةٌ»، دو قول است: یکی به معنای قبله، و دیگری به معنای شریعت، و معنای «مُوَلِّیها»؛ یعنی رو به سوی آن باشد، و «الْخَیْراتِ»، عبارت از طاعات برای خدای تعالی است، و قوله: «یَأْتِ بِکُمُ اللَّهُ»؛ یعنی روز قیامت، و قوله:
«فَاسْتَبِقُوا»، در آن، احتمال دو معنا است: یکی آن‌که: به آنچه شما را امر نمودیم، مبادرت کنید، و قول دیگر این‌که: به سوی طاعات برای خدای تعالی شتاب کنید، و این قول، چون اعمّ است، بهتر می‌باشد، و استباق، ابتدار و اسراع، نظیر هم هستند. [٢]
نیز فی قوله تعالی: «یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ یَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ یَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ یُسارِعُونَ فِی الْخَیْراتِ وَ أُولئِکَ مِنَ الصَّالِحِینَ» [٣]، فرموده: در این آیه، صفت کسانی است که در آیه قبل فرمود: «أُمَّةٌ قائِمَةٌ یَتْلُونَ آیاتِ اللَّهِ آناءَ اللَّیْلِ وَ هُمْ یَسْجُدُونَ.» در این آیه اضافه نمود که آنان خدای تعالی را و روز قیامت را تصدیق نموده و امر به معروف و نهی از منکر می‌نمایند، و ما بیان نمودیم که امر به معروف و نهی از منکر، دو امر واجب‌اند، و بیان نمودیم که طریق وجوب آن دو، هم عقلی و هم سمعی بوده و بر این قول، اجماع امت است، و البته، واجب است به وسیله عقل، زشتی کار ناپسند را که وجوبش از طریق سمع ثابت شده، به صورت نیکو و پسندیده نه به‌طور زشت و