كه وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي دولت اصلاحات و همراهانش، به ترويج تساهل و تسامح پرداختند، بصيرت به‌کار برده مي‌شد، كار به آنجا نمي‌كشيد كه بعد از گذشت بيش از يك دهه از آن زمان، متوجه شويم كه در آن زمان آنان با به‌كار بردن واژگاني همچون آزادي، مدارا، تساهل و تسامح، چه بر سر فرهنگ اسلامي آوردند. امروزه هم هنوز زمینة سوءاستفاده، مغالطه و فریب دادن افراد از طريق به‌كار بردن چنين الفاظي وجود دارد. براي رهايي از چنين دامي بايد همواره چندين پرسش را در برابر طرح چنين مسائلي مطرح کنيم: خشونت با چه كسي؟ خشونت بر چه اساسي؟ خشونت از چه طريق؟ مدارا با چه كسي؟ و مدارا بر سر چه چيزي؟ از‌اين‌رو بايد مرزهاي مدارا و خشونت كاملاً مشخص باشد و اين‌چنين نيست كه همواره بايد از نرمش و مدارا دم زد. اگر در نيمه‌هاي شب، كسي متوجه شود كه مرد نامحرمي بر سر همسر او حاضر شده است، آيا در چنين جايي، مي‌توان از مدارا سخن گفت و از آن شخص خواست كه در برابر آن نامحرم خشونت به‌کار نبرد؟! اگر غارت‌گران دنيا درصدد برآمدند تا ثروت، دين و فضايل اخلاقي ما را به يغما ببرند، آيا مي‌توان به بهانة مدارا سكوت كرد و از خود غيرت و حساسيتي نشان نداد تا آنها هرچه بخواهند انجام دهند؟!

پس اگر از ما پرسيده شود كه خشونت، ناپسند است يا نه، بايد پاسخ دهيم كه در جايي بايد مدارا كرد و در جايي ديگر بايد خشونت به‌كار برد. آنچه مهم است تشخيص آن جايي است كه بايد از نرمش يا خشونت استفاده كرد. بايد