كمك خود آورند. براي نمونه، آنان استناد به اين فرمايش پيامبرصلی الله علیه و آله مي‌كنند: لم يرسلني الله تعالي بالرهبانية ولكن بعثني بالحنيفة السهلة السمحة؛[١] «خداوند متعال مرا براي رياضت كشيدن نفرستاد؛ بلكه مرا به دين حنيفي مبعوث فرمود كه سهل و آسان مي‌گيرد و اهل مداراست». اينان با سخن‌پردازي، مطرح مي‌کردند كه واژه‌هاي «سهلة» و «سمحة» هم‌خانوادة تساهل و تسامح هستند، از‌اين‌رو دين اسلام، دين مدارا و ديني بدون خشونت و سخت‌گیری است. در كنار اين روايت، به روايات و آيات ديگري هم استناد مي‌كردند تا از عبارات آنها براي خواست خود بهره گيرند. با استفاده از اين عبارات، اينان ازیک‌طرف، واژگاني همچون نرمش، ملایمت، مدارا، گذشت، مهربانی و امثال آنها را رواج مي‌دادند و از طرف ديگر، واژگاني همچون خشونت، درشتی و مانند آنها را مذمت مي‌کردند. آنان كار را بدانجا كشاندند كه رقيب خود را «خشونت‌طلب» ناميدند. بدين‌ترتيب، همان چيزي كه ما آن را بي‌غيرتي مي‌شمرديم، آنان به‌عنوان تولرانس، از آن دفاع كردند و کوشيدند آن را در جامعه رواج دهند. در اينجا هم، لفظي كه مصادیق خوبی هم دارد، به‌کار برده شده است؛ اما از آن، معانی غلطی اراده شده است.

بنابراين بازی با الفاظ، بازی خطرناکی است كه بايد بصيرت و هوشياري لازم را در برابر آن به‌کار برد. بايد در اين‌گونه موارد دقت و تأمل نماييم كه اگر كسي واژة خاصي را به‌كار مي‌برد، از به‌كارگيري آن واژه چه قصد و نيتي دارد و از تأكيد بر روي چنين واژه‌اي در جست‌وجوي چيست؟ اگر در همان زمان

[١] محمدبن‌يعقوب كليني، الكافي، ج‌٥، ص٤٩٤.