در پرتو ولايت - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٦٣ - امامت در آينه لغت

و وجوب اطاعت امت از آنان. دو ويژگى اول از زمره امور تكوينى و ويژگى سوم امرى تشريعى است؛ يعنى خداى متعال مسلمانان را به اطاعت از اين دوازده امام امر كرده است.

علم و عصمت امام(عليه السلام) اختصاص به سنّ خاصى ندارد و حتى در سن كودكى نيز وجود دارد. داستان‌هاى متعددى درباره امامان(عليهم السلام) نقل شده كه آنان در سنين طفوليت و كودكى به پرسش‌هاى دقيق و مشكل علمى و فقهى پاسخ داده اند. برخى از امامان، نظير امام نهم(عليه السلام) ، در كودكى به مقام امامت رسيده‌اند و بر مردم واجب بوده از آنان اطاعت كنند. البته اين امر (وجوب اطاعت از فرد غير بالغ) از احكام متعارف اسلام خارج است و در مورد افراد عادى، مسلمانان نمى‌توانند از كسى كه خود بالغ نيست و به سن تكليف نرسيده اطاعت كنند؛ اما حساب ائمه(عليهم السلام) جدا است و بين ما و آنها علاوه بر امور تكوينى، در زمينه امور تشريعى و احكام فقهى نيز تفاوت‌هايى وجود دارد. شايد بسيارى از ما كمتر به اين تفاوت توجه داريم.

در هر صورت، وجوب اطاعت از ائمه(عليهم السلام) درست مانند وجوب اطاعت از پيامبر(صلى الله عليه وآله) است. تفاوت آن بزرگواران با پيامبر(صلى الله عليه وآله) تنها در مسأله نبوت و رسالت و دريافت وحى است. مقام نبوت و دريافت وحىِ رسالى اختصاص به پيامبر(صلى الله عليه وآله) دارد. البته امام معصوم(عليه السلام) نيز از طريق «الهام» با عالم غيب ارتباط دارد و ملائكه از اين راه با امام(عليه السلام) سخن مى‌گويند. در مورد تفاوت «وحى» و «الهام» و اصطلاحات مختلف اين دو واژه بايد به محل خود مراجعه شود و از بحث فعلى ما خارج است. هم چنين در مورد علم ائمه(عليهم السلام) مباحث مختلفى وجود دارد كه بايستى در جاى خود مورد بحث و مداقه قرار گيرد.