خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٨٣

براء بن عازب را به سوى آنان مى‌فرستاد و گاه خود با آنان سخن مى‌گفت. امام (ع) در سخنان خود، ضمن تشريح ماجراى حكميت و خطاى خوارج در اين مسأله، از آنان مى‌خواست كه از تفرقه و جدايى بپرهيزند؛ زيرا آن كه از جمع مسلمانان به يك سو، شود، بهره شيطان است چنانكه گوسفند چون از گله دور ماند، نصيب گرگ بيابان است.
اين سخنان سرانجام در گروهى از خوارج اثر كرد و آنان را به كناره‌گيرى از جماعت نهروانيان واداشت. «١» ٢- شدت عمل‌ اگر گفت و گو و برخورد اجتماعى در مقابله با فعاليتهاى خشن و تخريبى غيرخوديها عليه نظام اسلامى كارگر نيفتد، آنگاه نوبت به شدت عمل و اعمال خشونت با ايشان مى‌رسد. ما اين سياست را به وضوح در مقابله امام على (ع) با غير خوديهاى دوران خويش مى‌بينيم.
آنگاه كه غير خوديها دست به قيام مسلحانه مى‌زدند و امنيت شهرها و راهها را به خطر مى‌افكندند، و بيم آن مى‌رفت كه به سبب ادامه توطئه، كيان اسلام و امت از بين برود، نوبت به اقدام خشن و برخورد قاطعانه امام على (ع) براى خاموش كردن فتنه مى‌رسيد. در اينجا به نمونه هايى از برخوردهاى قاطعانه حضرت با توطئه گران اشاره مى‌كنيم:
١- امام على (ع)، سه روز به جمليان مهلت داد تا دست بردارند و حرمت نگه دارند؛ ولى پافشارى آنان را بر مخالفت ديد، در ميان يارانش برخاست و فرمود: