خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٦٢

خدا، از ابراهيم (ع) به عنوان پيشواى بزرگى كه مورد احترام همه اقوام به خصوص قوم عرب بوده سخن به ميان مى‌آورد و مى‌فرمايد:
قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغَضاءُ أَبَداً حَتَّى‌ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ. (ممتحنه/ ٤)
براى شما در زندگى ابراهيم (ع) و كسانى كه با او بودند اسوه خوبى وجود داشت. آن روز كه به قوم مشرك و بت پرستان گفتند: ما از شما و آنچه غير از خدا مى‌پرستيد، بيزاريم. ما نسبت به شما كافر و بيزاريم. در ميان ما و شما عداوت و دشمنى هميشگى آشكار شده است و اين وضع همچنان ادامه دارد تا به خداى يگانه ايمان بياوريد.
در آيه ٢٢ سوره مجادله، بعد ازبيان اينكه مؤمنان به خدا و روز واپسين هرگز با دشمن خدا و رسول دوستى نمى‌كنند، مى‌فرمايد:
أُولئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ وَأَيَّدَهُم بِروحٍ مِنْهُ وَيُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ. (مجادله: ٢٢)
آنها (كه از دوستى دشمنان خدا بپرهيزند) كسانى هستند كه خدا خط ايمان را بر صفحه قلوبشان نوشته و با روحى از ناحيه خودش آنها را تقويت فرموده است و آنها را در باغ‌هايى از بهشت داخل مى‌كند كه نهرها از زير درختان و قصورش جارى است و جاودانه در آن مى‌مانند. آنها «حزب اللّه» اند، بدانيد كه حزب اللّه پيروز است.
در اين آيه، از مؤمن و خودى كه از دوستى با دشمنان خدا پرهيز كند با