خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٤٨

فَلَا وَرَبّكَ لَايُؤْمِنُونَ حَتَّى‌ يُحَكّمُوكَ فِيَما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَايَجِدُوا فِى أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلّمُوا تَسْلِيًما. (نساء/ ٦٥)
به پروردگارت سوگند كه آنها مؤمن نخواهند بود مگر اينكه تو را در اختلافات خود به داورى بطلبند و سپس در دل خود از داورى تو احساس ناراحتى نكنند و كاملًا تسليم باشند.
وَ مَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لَامُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ‌و أَمْرًا أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَ مَن يَعْصِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ و فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُّبِينًا. (احزاب/ ٣٦)
هيچ مرد و زن با ايمان (و خودى) حق ندارد هنگامى كه خدا و پيامبرش در موردى حكم كردند، اختيارى از خود (در برابر آن) داشته باشد و هر كسى نافرمانى خدا و رسولش را كند به گمراهى آشكار گرفتار شده است. «١» ٣- ائمه معصومين (ع)
محبت و ولايت ائمه معصومين (ع) در حقيقت شعبه‌اى از محبت و ولايت پيامبر (ص) است. يك مؤمن خودى بايد همان گونه كه به پيامبر (ص) عشق مى‌ورزد به ائمه‌معصومين (ع) هم عشق بورزد و نيز همانند اطاعت و فرمانبرى از پيامبر اكرم (ص) از آنان نيز اطاعت و فرمانبرى كند.
محبت و عشق به ائمه معصومين (ع) بدين معناست كه هر مؤمن وظيفه دارد نسبت به ايشان كه ذوى القرباى پيامبراند، محبت و علاقه ويژه‌اى داشته باشد؛ خداوند متعال مى‌فرمايد:
... قُل لَّآأَسَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبَى‌. (شورى/ ٢٣)