قدم بر مى‌داشتند. كجاست عمار؟ كجاست ابى تيهان و كجاست ذولشهادتين؟ و كجايند مانند آنان از برادرانشان كه پيمان بر جانبازى بستند و سرهاى آنان براى ستمگران فرستاده شد؟
(آن گاه دست بر محاسن شريف كشيد و مدتى طولانى گريست و فرمود:)
آه، بر برادرانم؛ همان‌ها كه قرآن را تلاوت مى‌كردند و به كار مى‌بستند، در فرايض دقت مى‌كردند، و آن را به پاى مى‌داشتند، سنت‌ها را زنده و بدعت‌ها را مى‌ميراندند، دعوت به جهاد را مى‌پذيرفتند و به رهبر خود اطمينان داشتند و صميمانه از او پيروى مى‌كردند. «١»