هنر جنگ - بسام عسلی - الصفحة ٤٢
يا جنگاوران نخبه دشمن به كار گرفت. عمر به فرمانده خود سعد بن ابىوقاص چنين سفارش كرده است:
هرگاه اسيرى را كه با شما همپيمان نيست نزد تو آوردند، گردنش را بزن تا با اين عمل دشمن خدا و دشمن خود را بترسانى. «١» ٥. تعقيب همهجانبه در جنگ: جنگهاى اسلامى كه با پيروزى مسلمانان پايان مىپذيرفت، به دشمن فرصت گريز نمىداد تا هستههاى جديد مقاومت تشكيل دهند، از اينرو با ظهور اولين آثار پيروزى، سواران، ميدان جنگ را محاصره و تجمع دشمن را نابود مىكردند و بدين جهت بود كه هميشه تعداد كشتگان دشمن بيش از دو يا سه برابر سپاه اسلام بوده است.
روش نابودسازى، يكى از عوامل جنگ روانى در از ميان بردن توان جنگ از دشمن بود. از سوى ديگر، اين كار براى از ميان بردن موازنه نيروها كه هيچگاه به سود مسلمانان نبوده تأثير بسزايى داشته است. در اينجا فرق بزرگى ميان اين روش و روش تاتار در ويرانسازى مىبينيم كه به شرح زير است:
الف. مسلمانان در كشتار خود، تنها كسانى را هدف قرار مىدادند كه برضد آنها مسلح شده باشند.
ب. آنها همچنين اقدام به هيچ جنگى نمىكردند مگر اينكه قبل از آن، همه وسائل مسالمتآميز را به كار گيرند، ولى زمانى كه تنها وسيله يكسرهسازى قضيه، جنگ بود در اين صورت با تمام ابعاد و گستردگىاش شروع مىشد.
ج. در جنگهاى كنونى- بويژه جنگ جهانى دوم و جنگهاى پس از آن- علىرغم اختلاف ابزارهاى جنگى و فاصله زمانى بسيار دور، همين روش به كار گرفته شده است.