«خدا نور آسمانها و زمين است، مَثَلِ نورِ، او چون چراغدانى است كه در آن چراغى وجود دارد كه آن چراغ در شيشه‌اى است. آن شيشه گويى اخترى درخشان است كه از درخت خجسته زيتونى كه نه شرقى است و نه غربى، افروخته مى‌شود. نزديك است كه روغنش- هر چند بدان آتشى نرسيده باشد- روشنى بخشد. روشنى بر روى روشنى است. خدا هركه را بخواهد با نور خويش هدايت مى‌كند و اين مثالها را خدا براى مردم مى‌زند و خدا به هر چيزى داناست* در خانه هايى كه خدا رخصت داده كه [قدر و منزلت‌] آنها رفعت يابد و نامش در آنها ياد شود. در آن [خانه‌] ها هر بامداد و شامگاه او را نيايش مى‌كنند.» بالاترين نمونه اين خانه‌ها كه پر از نور هدايت الهى است، خانه رسالت، خانه پيامبر ما محمّد (مصطفى) و خاندان او على، فاطمه و حسن و حسين- صلوات و سلام خداوند بر همه آنان باد- است. اين خانه همان چراغ، چراغدان و مركز نور الهى در عالم هستى است. دراين خانه صبح و شام تسبيح خدا گفته مى‌شد، دراين خانه بودند:

(رِجَالٌ لَّا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْماً تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالْأَبْصَارُ) [١].

«مردانى كه نه تجارت و نه دادوستدى، آنان را از ياد خدا و برپا داشتن نماز و دادن زكات، به خود مشغول نمى‌دارد، و از روزى كه دلها و ديدها در آن زيرورو مى‌شود، مى‌هراسند.»

اگر شرك براى انسان پستى و پليدى و رجس است، نقطه مقابل آن پاكى ايمان است و ايمان جز به تسبيح ممكن نيست.

[١] - سوره نور، آيه ٣٧.