كه بايد در آن با عقب ماندگى، انحطاط، بيداد و استبداد مقابله كنيم؛ چاره‌اى نداريم جز اينكه پايدارى كنيم. بايد دريابيم كه چگونه مى‌توان در مقابل اين دو جبهه پايدارى كرد. آنچه كه ما و فرزندان امّت اسلامى را بر پايدارى، يارى مى‌كند، تربيت اسلامى صحيح از زمان كودكى است كه دراين زمينه مدرسه‌ها مى‌توانند نقش اساسى را بر عهده بگيرند.

روشن است كه بيشتر خصوصيات انسان در زمان كودكى و در سالهاى نخستين زندگى شكل مى‌گيرد، ما معمولًا عواملى را كه در زندگى ما تأثير گذاشته، شخصيّت ما را شكل داده و افكار ما را ساخته‌اند، فراموش مى‌كنيم؛ ولى نتيجه اين عوامل هميشه با ما همراه خواهد بود.

دراين باره لازم است كه آموزشها و جهت گيريها و ارشادهاى پرورشى خود را از قرآن كريم فرا بگيريم. قرآن در كشورهاى اسلامى تا حدود زيادى فراموش شده است، حتّى برخى ادّعا مى‌كنند كه قرآن چهارده قرن پيش نازل شده است و مخاطب آن انسانهاى همان عصر هستند. بنابراين قرآن را رها مى‌كنند و آن را- در بهترين حالتها- در چارچوبهاى تقليدى محدود قرار مى‌دهند كه نبايد از آن فراتر برود و مى‌گويند؛ آيات قرآن در شأن افرادى كه در فلان زمان زندگى مى‌كردند نازل و تمام شده است، و در امور زندگى نمى‌تواند به ما كمك كند.

متأسّفانه فاصله گرفتن از آموزشهاى قرآن تمام جهان اسلام را فراگرفته است، به عنوان مثال بانكها را مى‌بينيم كه از صبح تا شب در معاملات خود رباخوارى مى‌كنند. و مى‌بينيم كه فساد در همه جا وجود دارد و سبب همه اينها آن است كه ما قرآن را (بازداشت كرده‌ايم)- اگر تعبير درستى باشد-، بايد قرآن را آزاد كنيم تا امّت آزاد گردد و آيات آن، نيروهاى امّت را آزاد