با قرائت قرآن، كوچك و بزرگ را براى نماز جماعت صبح بيدار مى‌كرد و فرزندانش را به خواندن نمازهاى مستحبّى و مداومت در قرائت دعا و زيارت... عادت داده بود.

به راستى كه رحمت و بركت بر خانه‌اى پى‌درپى فرود مى‌آيد كه پر از روح ايمان، قرآن، مهربانى و عاطفه‌هاى پاك باشد، نه بر خانه‌اى كه پر از صداهاى فسق و دل مشغولى به كارهاى پست دنيوى باشد و خداوند بلند مرتبه راست مى‌گويد، آنجا كه مى‌فرمايد:

(وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكاً...) [١].

«و هركس از ياد من دل بگرداند، در حقيقت زندگى تنگ [و سختى‌] خواهد داشت...»

بيشتر مردم از دليل اصلى نگرانيهاى روحى و خستگى جسمانى خود غافل هستند؛ زيرا از هر يك از آنان كه مى‌پرسى چرا به فرزندان خود توجّه نمى‌كنيد؟ پاسخ مى‌دهند كه فرصت ندارند، يا خستگى روحى و جسمانى دارند. حقيقت اين است كه شرح صدر و نفس در انسان مسلمان حاصل نمى‌شود، مگر با پيوند به قرآن كريم و التزام به آموزشهاى دين و ايمان.

چهارم: پرورش فرزندان به گونه‌اى كه ديگران را دوست داشته باشند و به كار خير براى ديگران تمايل نشان دهند. اگر كودك خود بين باشد و ديگران را دوست نداشته باشد، نمونه‌اى از سركشان خواهد بود كه در دامان تكبّر، كينه و ستم بزرگ شده‌اند. اخلاق در درون انسان رشد مى‌كند تا اينكه جزء جداناشدنى او مى‌گردد.

[١] - سوره طه، آيه ١٢٤.