آزادى و مسؤوليت زن - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢٣
بر خودشان گواه ساخت كه آيا پروردگار شما نيستم؟ گفتند: «چرا؟» [گواهى داديم]...»
نخستين كسى كه اين نداى شناخت و يگانگى الهى را لبّيك گفت رسول خدا صلى الله عليه و آله بود. سپس امامان عليهم السلام و بعداز آنها پيامبران عليهم السلام اين ندا را لبّيك گفتند.
پس از آن خداوند بلند مرتبه به پيامبرش صلى الله عليه و آله مىفرمود:
(وَتَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ) [١].
«و [خداوند] حركت تو را در ميان سجدهكنندگان [مىنگرد].»
از زمان آدم عليه السلام تا عبداللَّه پدر پيامبر عليه السلام. اين آيه اشارهاى به عنايت بسيار الهى به پيامبر اسلام است. علاوه براين تأكيدى است بر اينكه حقيقت و صورت و آن نطفهاى كه [وجود مبارك] رسول خدا صلى الله عليه و آله از آن تشكيل شده، نمىتواند در پشت افراد غير موحّد و غير ساجد در برابر پروردگار جاى گيرد، زيرا بسيار شايسته است كه مقام نبوّت و امامت مورد عنايت ويژه پروردگار قرار گيرد.
بر همين اساس است كه در زيارت امام حسين عليه السلام آن متون نورانى را مىخوانيم كه گواهى مىدهد اين امام بزرگوار پاك، پاكيزه و مطهّر است و كشورها بدو پاك مىگردند و زمينى كه او در آن است پاك مىباشد، نجاستهاى جاهليّت در او تأثير نكرده و لباس زشتىها را بر او نپوشانده است...
سبب همه اينها آن است كه جايگاه نبوّت و امامت از نظر نورانيّت،
[١] - سوره شعراء، آيه ٢١٩.