پيرامون عالم پيش از انتساب، روايات صحيحى وجود دارند كه در آنها آمده است كه خداوند متعال روحهاى پيامبران و پاكان را مانند سايه‌هايى آفريد كه هفتاد هزار سال در اطراف عرش او را تسبيح مى‌گفتند و به پاكى مى‌ستودند. سپس خداوند متعال اين روحها- و بيشتر از همه روح پيامبر (ما) محمّد صلى الله عليه و آله و امامان اهل‌بيت عليهم السلام- را به درياهاى قدس، قدرت و ملكوت و نور خويش وارد كرد. رسول اكرم صلى الله عليه و آله با روح پاك و پاكيزه خود از تمام اين درياها و نورها گذرد كرد تا به درجاتى بالاتر رسيد و به خدا نزديك و نزديكتر شد تا حدّى كه خدا مى‌فرمايد:

(فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى‌) [١]

« [فاصله‌اش‌] به قدر [طول‌] دو [انتهاى‌] كمان و يا نزديكتر شد.»

خداوند بزرگ اين نورهاى مقدّس را چونان ذرّ در پشت آدم ابوالبشر عليه السلام قرار داد سپس ملائكه را براى احترام به اين سلسله مبارك امر به سجده براى آدم كرد، ملائكه گفتند: ما فقط خدا را سجده مى‌كنيم و سپاس مى‌گوييم و او را مقدّس مى‌دانيم، ولى پروردگار تأكيد كرد كه من چيزهايى را مى‌دانم كه شما نمى‌دانيد. سپس آن نورها و آن جسمها و آن ذريّه پاك را براى گرفتن عهد بيرون آورد، خدا دراين باره مى‌فرمايد:

(وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَنِي آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى‌ أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قَالُوا بَلَى‌...) [٢].

«و هنگامى كه پروردگارت از پشت فرزندان آدم، ذريه آنان را برگرفت و ايشان را

[١] - سوره نجم، آيه ٩.

[٢] - سوره اعراف، آيه ١٧٢.