انسان در دنيا را در زير سايه تهاجم فرهنگى از او مى‌گيرند، مى‌بينيم كه بسيارى از كشورهاى اسلامى ما نيز مركز تجارت مواد مخدّر و اعتياد گشته است. در برابر تمام اينها، ضرورت دارد كه كار كنيم و عوامل مبارزه با اين توطئه را پيدا كنيم. و تأكيد مى‌كنم كه عامل استحكام بخشيدن به بنياد خانواده و حفظ و نگهدارى فضاى آن بايد در مقدّمه اين كارها قرار گيرد.

مادر بايد به سرنوشت فرزندان خويش به طور جدّى بينديشد، زيرا اين توطئه شيطانى كه بدان اشاره كرديم، آينده فرزندان مسلمانى كه او به دنيا خواهد آورد را به دست گرفته است.

توجّه مادر به كودك از آغاز كودكى و خردى او به اين معناست كه آگاه باشد و بداند كه آماده كردن غذاى خوشمزّه و بيدار ماندن براى تب ناچيزى كه كودك مى‌گيرد، از اهمّيت بالاترى نسبت به سلامتى عقلى، فرهنگى و دينى كودك برخوردار نيست؛ زيرا فقط با دين است كه انسان به طور مطلوب به سعادت دنيا و آخرت مى‌رسد. اگر مادر در آشپزخانه درگير آشپزى باشد و اجازه دهد فرزندان او با ويديو، فيلمهاى كارتونى، آواز و موسيقى دمخور باشند- غافل از اينكه اين دستگاهها در شخصيّت كودك و شكل‌گيرى آن چه تأثيرهاى منفى دارد- اين بالاترين حماقت است، بلكه بايد گفت بزرگترين خيانت مادر در حق كودكان است و در محكمه عدل الهى تمام مسؤوليّت متوجّه مادر خواهد بود.

به جاى آواز و موسيقى مادر بايد نوار قرآن بگذارد تا به فرزندانش قرآن بياموزد و گوشهاى آنان را با سخن خدا آشنا گرداند. به عبارت ديگر وظيفه بنيادين مادر در برابر فرزندان خرد خود، اين است كه يك فضاى ايمانى پاك ايجاد كند تا در فرزندان ميل، رغبت و انس با دين و ايمان بوجود آيد.