مى‌بينيم و مى‌شنويم كه مى‌گويد شبكه‌هاى ماهواره‌اى غرب بينندگان بسيار زيادى در كشورهاى اسلامى به خود جذب كرده است، و مردم را در درون خانه‌هايشان با فيلمهاى زشت و گمراه كننده از جهت فكرى و اخلاقى مى‌فريبد؛ اگر بگوييم كه اين فيلمها و برنامه‌ها كودكان را پيش از بزرگان و جوانان را پيش از پيران هدف قرار داده‌اند، رازى را بر ملا نكرده‌ايم. كودكان ما امروز معتاد موسيقى و آواز شده‌اند، به جاى قرائت قرآن و مطالعه سنّت اهل بيت عليهم السلام موسيق گوش مى‌دهند... و اكنون كه گوشه‌اى ازاين واقعيت تلخ را لمس كرده‌ايم، مسؤوليّت اين شكست روحى و اخلاقى بسيار بد بر عهده كيست؟ پاسخ اين است كه همه مسؤولند، ولى نه به يك اندازه؛ حاكمان ملّتهاى مسلمان مسؤولند، ملّتها اعمّ از مردان و زنان مسؤولند، پدر و مادر مسؤول فرزندان خويشند، برادر، خواهر و فرزندان نيز به نوبه خود مسؤولند.

ليك از آنجا كه چارچوب گفتار ما به پرورش اختصاص دارد، و از وسايل پرورشى فقط خانه، چارچوب خانواده و تأثيرى كه انتظار مى‌رود تا مادران بر كودكان خود داشته باشد- كه بايد آن را مهمترين دانست- باقى مانده‌اند، باز هم من بزرگترين مسؤوليّت را بر دوش مادر مى‌نهم.

اگر مادران پس از بيست سال به كودكان خود بنگرند كه همگى به دوران جوانى خويش رسيده‌اند و همچنان با ريزش ارزشها زندگى را سپرى مى‌كنند. پاسخ آنان در برابر دادگاه تاريخ چه خواهد بود؟ بلكه بالاتر از اين سزاوار است پرسيده شود كه پاسخ آنان در برابر محكمه عدل الهى در روز قيامت چه خواهد بود؟ آنجا كه فرزندان، در برابر مادران خويش مى‌ايستند و آنان را به كوتاهى و تقصير در تربيت‌شان متّهم‌