و يكى از اين فرقها وتبعيضهايى كه از حالت دورى از اسلام تراوش كرده است تا آنجايى كه به زنان مربوط است همين محدود كردن مسؤوليّتهاى سياسى، اقتصادى و دينى به مردان و به ويژه به جوانان فرهيخته است. رسوبات اين فرهنگ هنوز در جانهاى بسيارى از مردان و زنان وجود دارد و آنان بر اين باورند كه ورود زن به محيط فعاليتهاى اسلامى و مكتبى يعنى خروج از محدوده دين و بيرون رفتن از دستورات و تعاليم اسلامى است كه اين انديشه با طبيعت توجيه‌گر ملّتهاى ما سازگار است، بنابراين زن حق دخالت در سياست را ندارد، چنانكه حق ندارد در هيچ طرح اجتماعى مشاركت كند...

و اين فرهنگ توجيه‌گر است كه به ظهور قدرتهاى ستمگر در كشورهاى ما منجرّ شده است.

ملّتهاى ما با بهانه‌هاى مختلف از مسؤوليّت فرار مى‌كنند، برخى سن زياد خود را وسيله قرار مى‌دهند و برخى خردى خود را وسيله توجيه عدم دخالت مى‌كنند و زنان نيز به اين وسيله چنگ مى‌زنند كه مادرند يا همسرند و ديگران پدر بودن را بهانه مى‌كنند... به همين سبب حكومتهاى ستمگر بر ملّتهاى مسلمان مسلّط مانده‌اند. اگر همه باهم در مسؤوليّتهاى مكتبى و وظايف دينى مشاركت كنند و به كار و كوشش بپردازند، هيچ‌كس نمى‌تواند بهانه تراشى و توجيه‌گرى كند و بالاخره نظامهاى طاغوتى يكى پس از ديگرى فرو خواهد پاشيد و جاى خود را به نظامهاى اسلامى و مردمى خواهد داد.

دراين زمينه زنان ايرانى در انقلاب اسلامى الگوى خوبى براى زنان مسلمان هستند. زنان ايرانى در راهپيمايى‌ها شركت مى‌كردند در حالى كه‌