زندگى مى‌كند، ولى كودك را به گونه‌اى آفريده است كه سالهايى چند به پدر و مادر نيازمند است. حكمت اين آفرينش آن است كه در مدّت اين چند سال پدر و مادر براى پرورش و ساخت شخصيّت كودك كار كنند و مسؤوليّت رشد و مراقبت او را بر عهده گيرند تا او انسانى ترسو، سست اراده، با روحيّه‌اى شكست خورده در برابر هر قدرت و سر افكنده در برابر هر ظلم و ستمى بارنيايد.

بنابراين پدران و مادران نبايد به محض اينكه فرزندشان با آنان مخالفت كرد، مثلًا مدرسه‌اى كه آنان برگزيده‌اند نپذيرفت، يا مثلًا در نوع لباس پوشيدن با آنان مخالفت كرد، او را طرد كنند.

ما خداى فرزندانمان نيستيم، و آنان بنده ما نيستند و صلاحيّتهاى ما نسبت به آنان محدود است.

پس- دراين صورت- بايد به فرزندانمان احترام بگذاريم و روح پايدارى را در آنان رشد بدهيم و آنان را عادت بدهيم كه قهرمانانه زندگى كنند و آنان را ناز پرورده به بار نياوريم و در توجّه كردن به آنان به گونه‌اى رفتار كنيم كه به ما وابسته ومتّكى نباشند. چرا كه دراين باره رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌فرمايند: «بدترين پدران، پدرى است كه در نيكوكارى زياده روى كند.»

پس ما نبايد دوست داشتن را به عنوان ابزار راه پرورش فرزندانمان انتخاب كنيم، يا در توجّه كردن به آنان زياده روى كنيم، زيرا اين توجه كردنهاى بى‌مورد و اضافى به زيان آنها خواهد بود، بويژه اينكه اين نسل جديد، لازم است، نسل جنگ و جهاد باشد، تا زمانى كه كشورهاى ما در اشغال و حقوق ما غصب شده (دشمنان) است و تا زمانى كه ظلم و ستم در