الفقه الاسلامى احكام خمس - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩ - خُمس چرا؟
النَّاسِ) [١].
«اى اهل ايمان به هدر ندهيد صدقات خود را به منّت گذاردن و آزار كردن مانند آنكه مال خود را انفاق كند از روى ريا براى مردم.»
و چون صدقه براى خداست، بخشش راستين بايد خالصانه به پيشگاه خداوند كريم باشد، پروردگار مىفرمايد:
(وَمَا تُنْفِقُونَ إلَّاابْتِغَاءَ وَجْهِ اللَّهِ) [٢].
«و جز در راه رضاى الهى انفاق نكنيد.»
از اين رو اماكن انفاق واقعى با موارد انفاق رياكاران تفاوت دارد، انفاق كننده رياكار بمنظور دريافت پاداش و سپاس از مردم و يا خواستار كُرنش و ذليل شدن از سوى دريافت كننده است. در حاليكه فرد مخلص اموال خود را به فقرا و نيازمندانى «كه گمان مىكنيم بدليل پارسايى و پاكدامنى ثروتمند هستند»، ميدهند چنانچه خداوند بدان اشاره نمود.
بهمان مقدار كه قرآن انفاق كنندگان را مورد ستايش قرار داده بخل ورزان را مذمّت و نكوهش داده زيرا آنان كمك و بخشش را از محتاجان منع مىكنند.
(فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ* الَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ* الَّذِينَ هُمْ يُرَآءُونَ* وَيَمْنَعُونَ الْمَاعُونَ) [٣].
«پس واى بر آن نمازگزاران كه دل از ياد خدا غافل دارند همانانكه
[١] - سوره بقره، آيه ٢٦٤.
[٢] - سوره بقره، آيه ٢٧٢.
[٣] - سوره ماعون، آيه ٤- ٧.