آنان تطهير شود. بر همين اساس فقهاء (رحمة اللَّه عليهم) احاديث وارده درباره اباحه خمس را بر حلّيت مؤقت حمل نموده، چون مسأله خمس در حدود اختيارات معصومين بوده است.

ثانياً: رويه معمول در خمس مانند ديگر فرايض شرعيه اينچنين بوده است كه از شيعيان جمع آورى مى‌شده و اساس يك تشكيلات مالى ويژه رهبرى مذهبى را، تشكيل مى‌داده است. اين روال از اواخر عصر ائمّه معصومين عليهم السلام تا به امروز ادامه داشته، بطوريكه هيچ جاى شكّ و ترديدى در وجوب و پايبندى شيعيان به تأديه خمس باقى نمى‌ماند، بلكه پرداخت خمس به عنوان يك ويژگى شيعيان در طول تاريخ به شمار آمده است، پس چگونه در آن تشكيك مى‌شود؟

به گمان قوى كسيكه در خمس تشكيك مى‌كند در بسيارى از خصوصيات و ويژگيهاى شيعيان شكّ و ترديد و سعى دارد تا اين ويژگيها را كم رنگ نموده ويا ميخواهند مذهب تشيّع بسيارى از ارزشها و خصوصيات و مزاياى خود را از دست بدهد، در حاليكه عكس آن بايد مورد نظر آنان باشد، ماداميكه ارزشهاى شيعه مفيد و شرعى است چرا نبايد اين ويژگيها را بر ساير مذاهب اسلامى تعميم دهيم.

چرا نبايد از پيروان ديگر مذاهب اسلامى پيرامون آيه خمس سؤال نكنيم و بگوئيم چرا به اين فريضه عمل نمى‌كنند؟ در حاليكه درآمد زياد و ثابتى را براى مبلّغين و تبليغ و برنامه‌اى دينى را، درپى خواهد داشت؟ و چرا اين سؤال را از پيروان ديگر فرق اسلامى بويژه روشنفكران درباره مركزيت و نقش اهل بيت عليهم السلام در نظام اعتقادى‌