الفقه الاسلامى احكام خمس - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١١ - خُمس چرا؟

خداوند مى‌فرمايد:

(فَمِنكُم مَن يَبْخَلُ وَمَن يَبْخَلْ فَإِنَّمَا يَبْخَلُ عَن نَفْسِهِ) [١].

«باز بعضى از شما بخل مى‌ورزند و هر كه در انفاق بخل ورزد بر ضرر خود اوست (كه از اجر و ثواب) خود را محروم كرده‌اند.»

قرآن مجيد با وسوسه‌هاى شيطانى كه ابليس در دلها برمى‌انگيزاند، مقابله كرده است.

بُخل ورزان ادّعا مى‌كنند كه انفاق براى فقرا، سودى ندارد زيرا خداوند ميخواهد آنان محروم باشند و الّا پروردگار آنان را ثروتمند مى‌كرد و چنين مى‌گويند:

(وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنُطْعِمُ مَن لَوْ يَشَاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِي ضَلالٍ مُبِينٍ) [٢].

«و چون مؤمنان به آنها گفتند كه از آنچه خدا روزى شما قرار داده به فقيران انفاق كنيد، كافران به اهل ايمان جواب دادند آيا به كسى كه اگر خدا ميخواست به او هم مانند ما روزى ميداد، اطعام كنيم؟ شما (كه بما اين اندرز مى‌كنيد) پيداست كه سخت در گمراهى هستيد.»

سركشى و غرور بعضى از اين افراد بحدّى رسيده بطوريكه ياوه‌گويان ادّعا مى‌كنند كه خدا فقير و آنان ثروتمند هستند، خداوند مى‌فرمايد:

(إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَنَحْنُ أَغْنِيَاءُ) [٣].