الکلام اللطیف؛ شرح فارسی بر تصریف - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٩ - فعل مضارع معلوم

و يتباعد (دور مى‌رود يكمرد غائب در زمان آينده).

و ينقطع (قبول جدا شدن مى‌نمايد يكمرد غائب در زمان آينده).

و يجتمع (گرد مى‌آيد يكمرد غائب در زمان آينده).

يحمرّ (سرخ است يكمرد غائب در زمان آينده).

و يحمارّ (بشدّت سرخ است يكمرد غائب در زمان آينده).

و يستخرج (طلب بيرون آمدن مى‌كند يكمرد غائب در زمان آينده).

و يقعنسس (بازمى‌ماند يكمرد غائب در زمان آينده).

و يسلنقى (طاق‌واز مى‌خوابد يكمرد غائب در زمان آينده).

و يتدحرج (مى‌غلطاند يكمرد غائب در زمان آينده).

الكلام اللطيف، شرح فارسى بر تصريف ؛ ص٣٩

يحرنجم (ازدحام مى‌كند يكمرد غائب در زمان آينده).

و يقعشرّ (پوست بدن يكمرد غائب جمع مى‌شود در زمان آينده).

متن: و المبنىّ للمفعول منه ما كان حرف المضارعة منه مضموما و ما قبل آخره مفتوحا نحو: ينصر و يدحرج و يكرم و يقاتل و يفرّح و يستخرج.

ترجمه:

و آنچه از مضارع براى مفعول بنا مى‌شود عبارتست از فعلى كه حرف مضارعه آن مضموم و حرف پيش از آخرش مفتوح باشد مانند:

ينصر (يارى مى‌شود يكمرد غائب در زمان آينده).

و يدحرج (غلطيده مى‌شود يكمرد غائب در زمان آينده).

و يكرم (مورد احسان واقع مى‌شود يكمرد غائب در زمان آينده).

و يقاتل (زدوخورد مى‌شود با يكمرد غائب در زمان آينده).

يفرّح (شاد مى‌گردد يكمرد غائب در زمان آينده).