زنجلة ; النشر فى القراآت العشر , اثر ابن الجزرى ( ٢ مجلد ) غاية النهاية فى طبقات القراء , اثر همو. تـفاسير قديم شيعه مخصوصا تبيان شيخ طوسى و مجمع البيان شيخ طبرسى در تفسير هر بخش از آيات قرآنى , به بحث مستوفا در باب قرائت و اختلاف قراآت مى پردازند. از ديگر آثار شيعه اماميه در عصر جديد : القراآت القرآنية , اثر عبدالهادى الفضلى ( كه به قلم دكتر محمد باقر حجتى به فارسى ترجمه شده است ). و كتاب جامع چهارده روايت در قرائت قرآن مجيد , ترجمه و تدوين دكتر محمد جواد شريعت . و مجلد دوم التمهيد اثر محمد هادى معرفت . قـراء هـفـتـگـانـه و دهگانه : از قراء سبعه عده كثيرى نقل كرده اند , ولى قرآن پژوهان و قرائت شناسان بعدى , روايت دو تن از راويان هر قارى را كه از نظر ضبط و صحت سند و طول ملازمت و آمـوزش نـزد قـاريـان يا مقريان هفتگانه , دقيقتر و پذيرفتنى تر بوده است , به اصطلاح استاندارد كرده اند , لذا چهارده روايت پديد آمده است . در اينجا اسامى قاريان هفتگانه و راويان چهارده گانه آنها را ـ كه صاحبان چهارده روايت اند ـ نقل مى كنيم ١ ) عبداللّه بن عامر دمشقى ( م ١٨ ق ). راوى اول او : هـشام بن عمار ( ١٥٣ ـ ٢٤٥ ق ) ; راوى دوم : ابن ذكوان , عبداللّه بن احمد ( ١٧٣ ـ ٢٤٢ ق ) , ٢ ) عبداللّه بن كثير مكى ( ٤٥ ـ ١٢٠ ق ). راوى اول : الـبزى , احمد بن محمد ( ١٧٠ ـ ح ٢٤٣ ق ) راوى دوم ابوعمرو محمد بن عبدالرحمن ملقب به قنبل ( ١٩٥ ـ ٢٩١ ق ). ٣ ) عاصم بن ابى النجود ( ٧٦ ـ ١٢٨ ق ). راوى اول : حفص بن سليمان ( ٩٠ ـ ح ١٨٠ ق ) ; راوى دوم : شعبة بن عياش ( ٩٥ ـ ١٩٤ ق ). ٤ ) زبان بن علاء - ابوعمرو بصرى ( ح ٦٨ ـ ١٥٤ ق ). راوى اول : حفص بن عمرالدورى ( م ٢٤٦ ق ) ; راوى دوم : ابوشعيب سوسى , صالح بن زياد ( ١٩٠ ـ ٢٦١ ق ). ٥ ) حمزة بن حبيب كوفى ( ٨٠ ـ ١٥٦ ق ). راوى اول : خلاد